▂ ▃ ▄ ▅ ▆ ▇ █ เมื่อไหร่ที่คิดถึงยาย ออนจะชอบหยิบหนังเรื่อง "คุณยายผมดีที่สุดในโลก" มาดูเสมอ เป็นหนังเกาหลีที่ถ่ายเรื่องเรื่องเด็กน้อยชาวเมืองคนหนึ่งที่มียายอยู่บนเขา พอปิดเทอมแม่ของเค้าพาเค้าไปฝากไว้กับยาย ยายนั้นแก่มากๆแล้ว พูดก็ไม่ได้ แต่พยายามเอาใจหลานไปตามประสา เด็กน้อยคนนี้เป็นเด็กที่เอาแต่ใจมากๆ ไม่ชินกับชีวิตชนบท แต่เมื่ออยู่กับยายไปเรื่อยๆเค้าก็เริ่มปรับตัวได้ แต่พอเค้าเริ่มที่จะปรับตัวเข้ากับยายและเด็กๆแถวนั้นได้ เวลาเปิดเทอมก็มาถึง เวลาที่เค้าต้องกลับบ้าน   -- ตอนนี้มันเศร้ามากๆ เศร้าจนไม่เคยเลยสักครั้งที่จะไม่ร้องไห้--   เพราะยายพูดไม่ได้ อ่านเขียนหนังสือก็ไม่ได้ ก่อนเด็กน้อยกลับบ้าน เค้าจึง ร้อยด้ายกับเข็มเตรียมไว้ให้ยาย แล้วก็วาดภาพแสดงอิริยาบท หรืออาการต่างๆที่แสดงความรู้สึกไว้ให้ยาย เช่น "ฉันไม่สบาย" "ฉันคิดถึงเธอ" ... แล้วแม่เด็กน้อยก็มารับเค้ากลับบ้าน กลับบ้านไปแล้ว เด็กน้อยก็ยังส่งจดหมายภาพมาให้ยายเสมอๆ ... "ผมไม่สบาย" "ผมคิดถึงยาย"..."ฉันไม่สบาย" "ฉันคิดถึงเธอ" " แด่ซางวู จากยาย ยายคิดถึงหลาน"... ดูทีไรก็ทำให้คิดถึงยายของออนทุกที ออนอยู่กับยายมาตั้งแต่เกิด เรียกว่ายายคือแม่คนที่สองก็ออนก็ว่าได้ ออนชอบนอนกอดยาย หนุนตักยาย นวดให้ยายแล้วก็อาบน้ำให้ยายด้วย ยายชอบให้มีคนถูหลังให้ ตอนเด็กๆออนชอบแย่งอาหารสุดโปรดของยายกิน นั่นก็คือปลาป่นกินกับข้าวต้ม ยายเป็นต้นแบบหญิงไทยที่ดีที่สุดในโลก เป็นแม่บ้านแม่เรือน ทำอาหารอร่อยทุกอย่าง ตอนเด็กๆยายพยายามสอนให้ออนทำอาหารหลายๆอย่าง แต่ออนก็ไม่เคยทำได้เหมือนอย่างที่ยายทำ ยายเป็นคนเรียบร้อยและรักตาและลูกๆหลานทุกคนมาก ยายเป็นคนใจดีเป็นที่รักและเคารพทั้งของพี่ๆน้องๆลูกๆหลานๆและของทุกคนในหมู่บ้าน ออนฝันเสมอว่าจะเรียนสูงๆแล้วทำงานดีๆเพื่อให้ยายภูมิใจ แล้วก็จะกลับมาอยู่บ้านกับยาย ปรนนิบัติยายและให้ยายสอนการบ้านการเรือนให้ ความทรงจำเกี่ยวกับยายนั้นมีเยอะแยะมากมายจนไม่สามารถบรรยายได้หมดในชั่วชีวิตนี้ ยายอยู่กับน้องเสมอ... ยายจ๋าน้องคิดถึงยาย... ยายจ๋าน้องรักยายที่สุดในโลกเลย...

 

 

 

"...ถึงหนทางข้างหน้า จะว่างป่าว
แดดจะเผา ผิวผ่องให้หมองไหม้
มีทั้งหุบเหว และเปลวไฟ
ถ้าหวั่นใจ จะก้าวไปอย่างไรกัน..."

 

 

 

CARROTS, EGG AND COFFEE -- Which one are you?
(คุณเป็นอย่างไหน ระหว่าง แครอท ไข่ กับกาแฟ)


A carrot, an egg, and a cup of coffee...You will never look at a cup of Coffee the same way again.
(หัวแครอท ไข่หนึ่งฟอง และกาแฟหนึ่งถ้วย...แล้วคุณจะไม่เห็นมันเป็นแค่กาแฟถ้วยนึงอีกต่อไป)

A young woman went to her mother and told her about her life and how things were so hard for her.

She was tired of fighting and struggling. It seemed as one problem was solved, a new one arose.
(สาวน้อยเข้าไปหาแม่ เธอเล่าให้แม่ฟังถึงชีวิตของเธอที่อะไรๆ ก็ดูยากไปเสียทั้งนั้น เธอไม่รู้จะเดินต่อไปอย่างไร

เธอแค่อยากยอมแพ้ เธอไร้เรี่ยวแรงจะต่อสู้ ดูเหมือนทุกครั้งที่ปัญหาหนึ่งได้รับการแก้ไข อีกปัญหาหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอีก)

Her mother took her to the kitchen. She filled three pots with water and placed each on a high fire.

and in the last she placed ground coffee beans. She let them sit and boil; without saying a word.
(แม่จูงลูกสาวเข้าไปในครัว จัดแจงรินน้ำลงในหม้อสามใบแล้วยกขึ้นไปต้มบนเตา ไม่นานนักน้ำก็เดือด แม่ใส่แครอทลงในหม้อใบแรก

...ใส่ไข่ลงในใบที่สอง และใส่เมล็ดกาแฟบดลงในหม้อใบสุดท้าย แม่ของหญิงสาวรอคอยโดยไม่พูดอะไรซักคำ )

In about 20 minutes she turned off the burners. She fished the Carrots out and placed them in a bowl.

Turning to her daughter, she asked, 'Tell me what you see.'
(ราวๆ 20 นาที แม่ปิดเตาแก๊ส ตักแครอทมาวางลงในชาม เธอทำเช่นเดียวกันกับไข่และเมล็ดกาแฟ แม่หันมาแล้วถามลูกสาวว่า “บอกแม่ซิว่าลูกเห็นอะไร” )

'Carrots, eggs, and coffee,' she replied.
(“แครอท ไข่ แล้วก็กาแฟไงคะแม่” )

Her mother brought her closer and asked her to feel the carrots. She did and noted that they were soft.

she observed the hard boiled egg.
(แม่เข้าไปใกล้มากกว่าเดิม แล้วบอกให้ลูกสาวลองสัมผัสแครอทดู ลูกสาวทำตาม เธอรู้สึกว่าแครอทพวกนั้นนิ่ม

ต่อมาแม่บอกให้ลูกสาวหยิบไข่ขึ้นมาแล้วลองกระเทาะดู เธอทำตาม ปอกเปลือกไข่ และพบว่าไข่นั้นแข็งเป็นไข่ต้มสุก)

Finally, the mother asked the daughter to sip the coffee. The daughter smiled as she tasted its rich aroma.

The daughter then asked, 'What does it mean, mother?'
(ท้ายสุด แม่ขอให้ลูกสาวลองจิบน้ำต้มกาแฟ หญิงสาวยิ้มขณะเธอลิ้มกรุ่นกลิ่นเข้มข้นของกาแฟ

เธอถามแม่ “หมายความว่าอย่างไรคะแม่” )

Her mother explained that each of these objects had faced the same adversity: boiling water.

The ground coffee beans were unique, however. After they were in the boiling water, they had changed the water.
(แม่อธิบายว่า แครอท ไข่ และกาแฟ ต่างก็ผ่านอุปสรรคอย่างเดียวกัน นั่นก็คือ น้ำต้มเดือด

ซึ่งแต่ละอย่างแสดงปฏิกิริยาแตกต่างกันออกไป เริ่มแรกทีเดียวแครอทยังแข็งและคงอยู่ในสภาพเดิม

แต่เมื่อถูกต้มในน้ำเดือด มันกลับอ่อนปวกเปียก ส่วนไข่ก็รู้ๆ อยู่ว่าแสนจะเปราะบาง

เปลือกบางๆ ของมันทำหน้าที่ปกป้องของเหลวด้านใน แต่เมื่อนำไปต้มในน้ำเดือด

ของเหลวของไข่ก็แปรสภาพเป็นของแข็ง ส่วนเมล็ดกาแฟบดนั้นมีคุณสมบัติพิเศษ

เมื่อนำไปต้มในน้ำเดือด พวกมันกลับเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของน้ำ )

'Which are you?' she asked her daughter. 'When adversity knocks on your door, how do you respond?

Are you a carrot, an egg or a coffee bean?
(“หนูล่ะ เป็นอย่างไหน” แม่ถามลูกสาว “ลูกจะทำอย่างไร เวลามีอุปสรรคเข้ามาในชีวิต ลูกจะเป็นแครอท ไข่ หรือว่าจะเป็นเมล็ดกาแฟ” )

Think of this: Which am I? Am I the carrot that seems strong, but with pain and adversity do I wilt and become soft and lose my strength?
(น่าคิดนะ ฉันจะเป็นแบบไหนกัน จะเป็นเหมือนแครอทที่ตอนต้นก็ดูจะแข็งแรงอยู่

แต่เมื่อเจออุปสรรคขวากหนามและความเจ็บปวด ความเข้มแข็งของฉันกลับมลายหายไปเหลือแต่ความอ่อนแอ )

Am I the egg that starts with a malleable heart, but changes with the heat?

but on the inside am I bitter and tough with a stiff spirit and hardened heart?
(หรือว่าฉันจะเป็นเหมือนไข่ที่มีจิตใจอ่อนโยน แต่กลับเปลี่ยนตัวเองไปได้เมื่อโดนความร้อน ใช่หรือเปล่า...ที่ฉันเคยเป็นอะไรก็ได้

แต่พอความตาย การเลิกรา ความยากจน หรือ ความยากลำบากมาเยือน

ฉันกลายเป็นคนแข็งกระด้าง เย็นชา เปลือกนอกของฉันดูเหมือนเปราะบางแตกง่าย

แต่ทว่าข้างในของฉัน...เต็มไปด้วยความทุกข์สาหัสจากการที่มีหัวใจแข็งและด้านชา

Or am I like the coffee bean? The bean actually changes the hot water, the very circumstance that brings the pain.

If you are like the bean, when things are at their worst, you get better and change the situation around you.
(หรือว่าฉันจะมีคุณสมบัติเหมือนเมล็ดกาแฟ ที่สามารถเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของน้ำร้อน

แม้ว่าตัวเองจะตกในอยู่ในภาวะจนตรอก เมื่อน้ำเดือด เจ้าเมล็ดกาแฟก็ส่งกลิ่นหอมพร้อมกับรสชาติของมันออกมาพร้อมๆ กัน

และถ้าคุณเป็นแบบเดียวกับมัน เมื่อใดที่คุณตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้าย คุณจะปรับตัวเองให้มีคุณสมบัติดีขึ้น

และยังจะสามารถเปลี่ยนสถานการณ์รอบตัวคุณได้ )

When the hour is the darkest and trials are their greatest do you elevate yourself to another level?

How do you handle adversity? Are you a carrot, an egg or a coffee bean?
(ท่ามกลางความมืดมิดและความเลวร้ายที่สุด คุณสามารถดันตัวเองขึ้นไปอีกระดับได้หรือเปล่า

คุณจัดการกับปัญหาของคุณอย่างไร คุณคิดว่าตัวเองเป็นเฉกเช่นแครอท ไข่ หรือว่าเมล็ดกาแฟ )

May you have enough happiness to make you sweet, enough trials to make you strong,

enough sorrow to keep you human and enough hope to make you happy.
(ขอให้คุณมีความสุขพอเพียงที่จะทำให้คุณงดงามสดใส ความลำบาก...ที่พอจะทำให้คุณเข้มแข็ง

ความเสียใจที่กำลังดีที่จะช่วยให้คุณเป็นมนุษย์ และความหวังที่พอจะทำให้คุณมีความสุข )

May we all be COFFEE!!!!!!!
ขอให้พวกเราเป็นดั่งเมล็ดกาแฟ!!!!!!!

 

 

" เมื่อตอนเช้าเคล้าชื่นระรื่นรส
พอสายหมดลมลับลงดับขันธ์
เมื่อตอนสายได้สนุกสุดสุขครัน
พอบ่ายพลันชีวาตม์ลงขาดรอน
เมื่อตอนบ่ายรายล้อมพร้อมหน้าญาติ
พอเย็นขาดชีวาลงคาหมอน
เมื่อตอนเย็นเล่นสนุกไม่ทุกข์ร้อน
พอค่ำมรณ์ม้วยมิดอนิจจัง "

คำกลอนนี้เป็นบันทึกความจำ ซึ่งข้าพเจ้าลืมชื่อผู้เขียนและหนังสือเล่มนั้นเสียแล้ว

เพราะเวลาล่วงเลยมานาน ปรกติข้าพเจ้าเป็นคนลืมเก่ง จนกลายเป็นคนเจริญยากคนหนึ่ง

แต่สำหรับสิ่งที่ถูกใจแล้ว ข้าพเจ้าก็ลืมยากเหมือนกัน เช่น คำกลอนที่เขียนไว้ข้างบนนี้

ความตายเป็นสถานีสุดท้ายของชีวิต มีท่านผู้รู้ได้นิยามชีวิตไว้ว่า

“ชีวิตคือความเปลี่ยนแปลง ความตายคือที่สุดของความเปลี่ยนแปลง”

เป็นสภาวะหรือธรรมชาติที่ไม่เคยรับฟังคำวิงวอนหรือขู่ตวาดของใครๆ

เหมือนตะวันตก ก็คือที่สุดของตะวันออก.....

ไม่มีศาสดา ผู้วิเศษคนใดจะใช้อำนาจความวิเศษของตนเปลี่ยนแปลงกฎของธรรมชาติให้โลกมีกลางวันตลอดกาลได้

“ตะวันขึ้นแล้วก็ตก ชีวิตเกิดแล้วก็ตาย”

ตะวันขึ้นแล้วก็ตก คนเราได้เห็นจำเจอยู่ทุกวัน ไม่เคยรู้สึกประหลาดใจ

ทั้งๆ ที่เห็นว่ากลางวันมีค่ากว่ากลางคืน เราต่างก็มีจิตใจปรกติต่ออาการของดวงตะวันขึ้น – ตก อยู่ทุกวัน

การขึ้น – ตกของดวงตะวัน ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเสียใจอย่างไรเลย

ส่วนอาการของชีวิตเกิดแล้วก็ตายนี้ เราส่วนมากมิอาจจะรักษาใจให้เป็นปกติได้

เพราะอะไร ?

การที่เราไม่ตกใจ เสียใจ ที่เห็นดวงตะวันตกดินก็น่าจะด้วยเหตุ ๒ ประการ

๑. เห็นทุกวัน

๒. ช่วงเวลาขึ้นตกของตะวันเป็นไปอย่างสม่ำเสมอ

(กลางวัน ๑๒ ชั่วโมง กลางคืน ๑๒ ชั่วโมง)

 

การเห็นทุกวันนั้นย่อมทำให้เห็นเป็นเรื่องธรรมดา

หลักสูตรการศึกษาซึ่งมีวิชาการหลายแขนง ก็ล้วนแต่มีความมุ่งหมายที่จะเข้าถึง “ธรรมดา”

อันเป็นแก่นแห่งวิชาการนั้นๆ การเรียนจึงต้องอาศัยการทำบ่อยๆ เพื่อให้ใจเข้าถึง “ธรรมดา”

อันเป็นหลักวิชาการแต่ละแขนง พอถึงแก่นแห่งวิชาแล้วก็เกิดเป็นปรกติภาพ คือ สงบ

เพราะเห็นหลักธรรมดาแล้วนั่นเอง ฉะนั้น การเห็นบ่อยๆ รู้บ่อยๆ จึงมีประโยชน์มาก

ในอาการของชีวิตเกิดแล้วตายซึ่งเป็นกฎธรรมชาติอย่างหนึ่ง ก็น่าที่คนเราจะรักษาปรกติภาพไว้ได้เพราะมีให้ดูเป็นประจำ

เห็นการเกิดการตายกันอยู่เสมอ แต่ก็หาได้รักษาปรกติของจิตใจไว้ได้ไม่

กลับเห็นว่าเป็นเรื่องผิดปรกติ เป็นเหตุการณ์ที่โหดร้ายทารุณต่อจิตใจที่สุด

แม้เห็นคนตายที่ห่างออกไป คือคนอื่นที่ไม่รู้จักกันก็อดที่จะเศร้าสลดใจไม่ได้

ซ้ำยิ่งคนใกล้ชิดกับเราด้วยแล้วก็เหมือนกับหัวจิตหัวใจเราได้สลายลงไป

การที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะคนเราไม่ยอมคุ้นเคยกับความตาย เหมือนกับคุ้นต่อการตกของดวงตะวัน

เห็นว่าความตายเป็นแขกแปลกหน้าอยู่เสมอ แม้แต่การจะพูดถึงมัน

หากพูดผิดกาลเทศะก็เหมาว่าเป็นคนปากเสีย เราพยายามนักหนาที่ลืมตายกัน

พยายามลืมในสิ่งที่จำต้องประสบ

แต่แล้วผลของการฝึกฝนพยายามเช่นนั้นช่วยอะไรเราได้บ้าง ?

เมื่อมรณะสมัยผ่านมาถึงเราจริงๆ ค่าที่เราไม่เคยตระเตรียมรอคอยต้อนรับ

ก็ทำให้เราเสียขวัญ ร้องไห้ เอาเถอะ น้ำตาแม้จะเป็นเครื่องหมายแห่งความโง่ที่ไม่ยอมรับรู้ความจริงในธรรมชาติ

แต่มันมีความหมายพิเศษแฝงอยู่อย่างหนึ่งคือ เป็นเครื่องวัดเครื่องประมาณความดีของผู้ตาย

พ่อแม่น้ำตาซึมไหลด้วยความรันทดเมื่อมองเห็นศพลูก เพราะคุณค่าของความเป็นพ่อแม่เป็นลูกนี้

มันมีความหมายลึกซึ้งอย่างยากที่จะช่วยกันกลั้นน้ำตาได้

ในสมัยเช่นนี้ถ้าใครถือว่าใจแข็งปลงตก บางทีก็เสียคน ถูกหาว่าเป็นคนใจดำ

ฉะนั้นน้ำตาแม้จะเป็นเครื่องหมายแห่งความโง่
แต่การร้องไห้ก็ไม่ใช่ความผิด

ถ้าเป็นไปได้ การไม่ยอมร้องไห้ด้วยอำนาจที่เห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดา

เหมือนเห็นตะวันตกดิน แม้คนจะประณามว่าใจดำ

ก็ยังมีความปลอดภัยมากกว่าร้องไห้เพราะความโง่ คนฉลาด เห็นการตายเป็นการสูญเสียครั้งเดียว

แต่คนโง่ต้องสูญเสียร่ำไป เหมือนคำของปราชญ์ที่ว่า

“คนกล้าตายครั้งเดียว คนขี้ขลาดตายหลายครั้ง”

พระพุทธเจ้าสงสารพวกเรา เกรงว่าพวกเราจะตายซ้ำตายซากกัน แล้วก็ต้องทนทุกข์ทรมานกันอยู่อย่างไม่รู้จักจบสิ้น

จึงสอนให้หมั่นนึกถึงความตายเป็นอารมณ์ เพื่อให้คุ้นกับความตายจะได้รักษาใจให้เป็นปกติเมื่อความตายมาถึง โดยให้เจริญ “มรณัสสติกรรมฐาน”

พวกเราอย่าพยายามลืมตายกันเลย จงแบ่งเวลาในวันหนึ่งรำลึกถึงความตายด้วยความมุ่งหมายดังพระพุทธเจ้าตรัสไว้บ้าง

จะได้สร่างเมาและใช้ชีวิตให้มีค่า หาไม่แล้วเมื่อลูกตาย เมียตาย พ่อตาย แม่ตาย ฯลฯ ก็จะเฝ้าแต่ฝังตัวเองอยู่ในความเศร้า

เหมือนเรื่องราว เคยมีคหบดีผู้หนึ่ง เมื่อบุตรชายตายนำไปฝังที่สุสาน ทุกเวลาสายัณห์เย็น

จะต้องมานั่งร้องไห้รำพรรณที่ศพลูก จนไม่มีเวลาจะพบสายลมแสงแดดที่น่าพิสมัยของโลกได้

วันหนึ่งเมื่อจากบ้านมาถึงสุสานยังไม่ทันร้องไห้ เหลือบตาเห็นเด็กคนหนึ่งมาชิงร้องไห้ก่อน

ก็เลยลืมคิดที่จะร้องแข่งกับเด็ก จึงเข้าไปถามเด็กว่าร้องไห้ทำไม

เด็กคนนั้นตอบว่า “ฉันต่อเรือนรถไว้อย่างสวยงามแต่ยังขาดล้อ ที่ร้องไห้ก็เพราะปรารถนาจะได้ล้อรถ”

คหบดีจึงถามว่า “ล้อรถที่ไหนล่ะที่เจ้าอยากได้น่ะ !”

เด็กตอบว่า “เรือนรถที่ต่อไว้นั้นสวยงามมาก จนไม่ควรจะใช้ล้อที่สร้างจากวัตถุของโลกนี้

เห็นสมควรอยู่ก็แต่พระอาทิตย์กับพระจันทร์เท่านั้น ฉันอยากได้พระอาทิตย์กับพระจันทร์มาทำล้อรถ”

คหบดีฟังแล้วก็ประณามเด็กทารกคนนั้นว่า “เจ้านี่จะบ้าหรือ ?

ที่มาร้องไห้เอาพระอาทิตย์พระจันทร์ สิ่งนั้นมันสูงเกินนัก ไม่มีใครหรอกจะได้สิ่งที่สูงสุดนั้นมาครองเป็นสิทธิได้”

เด็กนั้นก็ย้อนตอบว่า “ช่างฉันเถอะ ! ถึงฉันจะบ้าบอ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าการบ้าเพราะร้องไห้จะเอาในสิ่งที่สูงถือเอาไม่ได้ก็ยังมองเห็น

คงจะบ้าน้อยกว่าคนที่ร้องไห้จะเอาในสิ่งที่มองไม่เห็น เช่น ร้องไห้จะให้คนที่รักซึ่งตายไปกลับฟื้นขึ้นมา”

คหบดีได้คิด นับแต่นั้นก็เลิกมาป่าช้า เลิกฝังชีวิตไว้กับความเศร้าที่เปล่าประโยชน์

ทำไมหนอ เราจึงจะได้คิดกันอย่างท่านคหบดีผู้นี้บ้าง เพราะจะช่วยให้มีชีวิตอยู่อย่างไม่ขาดทุน

“การนึกถึงความตายสบายนัก มันหักรักหักหลงในสงสาร บรรเทามืดโมหันธ์อันธการ

ทำให้หาญหายสะดุ้งไม่ยุ่งใจ” ฝึกใจให้คุ้นกับความตายเข้าไว้ แล้วจะได้ไม่ต้องตายทั้งเป็น

อีกประการหนึ่ง การเห็นอาการขึ้นลงของดวงตะวันซึ่งเป็นไปอย่างมีช่วงเวลาสม่ำเสมอ

เป็นธรรมชาติที่รักษาใจคนให้เป็นปรกติได้ไม่หวั่นไหวกับการตกของดวงตะวัน

และรู้จักการตระเตรียมประกอบกิจการงานให้เหมาะแก่เวลา เช้า สาย บ่าย เย็น จะทำงานอะไร ต่างก็ได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้

การเคลื่อนคล้อยของดวงตะวันที่คงเส้นคงวา ทำให้คนไม่สู้วิตกกังวลเกิดทุกข์ร้อนอย่างใดๆ

ส่วนการเคลื่อนคลานของชีวิตหาได้มีความแน่นอนไม่ ผู้ใหญ่จะต้องตายก่อนเด็ก หรือเด็กจะต้องตายก่อน

พ่อแม่จะตายก่อน หรือลูกจะไปก่อน เพราะอนิมิตฺตมนญฺญษตํ มจฺจานํ อิธชีวิตํ ความตายย่อมไม่มีนิมิตเครื่องหมายบอกให้รู้ได้

เป็นหน้าที่ของคนต่างหากที่ควรจะเตรียมตัวต้อนรับมันเสมอ อย่าให้มันมาถึงโดยที่ไม่เตรียมตัว

เดี๋ยวจะต้องจรจากชีวิต เหมือนคนเดินทางที่กะทันหันไม่ทันจะเตรียมจัดเสบียง

ข้าพเจ้าปรารถนาจะให้ผู้อ่านสนใจคำกลอนที่บันทึกไว้แต่ต้นด้วย

เพราะเป็นทางเดียวที่จะช่วยให้คิดถึงความตายอย่างมีสติสัมปชัญญะขึ้นบ้าง

 

 

ที่มา: โดย หลวงตาแพรเยื่อไม้

จัดพิมพ์โดย ธรรมสภา


... บทความนี้ออนเพิ่งอ่านเจอหลังจากที่ปู่ตายได้สามชั่วโมง