ความเหงา…ความเดียวดาย

หากเพียงบางทีการอยู่ข้างๆความเหงาก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัว การอยู่คนเดียว

เป็นหลายสิ่งที่ใครหลายๆคนกลัวและหลีกหนี หรือเป็นกันทุกคน

หากเพียงยังปากแข็งว่าการอยู่กะตัวเองนั้นสบายใจกว่า

มันก็เป็นความจริงที่มีการยอมรับ “ว่าอยู่คนเดียว ฉันก็อยู่ได้”

เพราะก็ยังไม่เคยมีใครตายเพราะความเหงา

และไม่เคยมีใครไม่เคยรู้สึกเหงาและโหยหาใครสักคนกันทั้งนั้น นั้นคือความจริง…

บทความหลายบทความ ข้อคิดหลายข้อ คำพูดหลายประโยค ฯลฯ

ที่บอกวิธีการหลีกหนีความเหงา ผลเสียที่ได้จากความเหงา

หากกลายเป็นว่ามันเป็นความผิดของความเหงาทั้งหมด . . .

และก็หลายบทความที่ว่าผลที่ได้จากความเหงาก็ดี

การทำตัวอย่างไรเมื่อเหงา หรือเหงาอย่างเกิดประโยชน์

หากแต่มุมมองความคิด ความเชื่อของคนเรานั้นแตกต่างกัน..

และความต้องการของคนเรานั้นไม่เหมือนกัน ซึ่งบางคนก็เรียกร้องความเหงา ...

อาจมองว่าแปลก แต่หลายคนคงไม่ปฏิเสธว่าหลายครั้งที่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายแล้วยังรู้สึกเหงา

ฉะนั้น ขออยู่เงียบๆ แล้วชิมรสความเหงาให้เต็มที่ดีกว่าไหม ...

มีคนบอกว่า . . . คนเก็บตัวดูเขายังหาตัวเองไม่เจอ . . .

สำหรับฉัน อาจเป็นอย่างนั้น หรือเปล่า?

 แต่รู้เพียงบางทีการอยู่กับความเหงามันสบายใจดีเหมือนกัน

เพราะมันทำให้ฉันคิดอะไรๆเรื่อยเปื่อยตามแต่ใจได้หลายอย่าง

ทำให้ฉันไม่รู้สึกหนวกหูในหมู่คนเพราะฉันจมอยู่กับห้วงความคิดตัวเอง

และหลายครั้งที่ทำให้ฉันได้คิดถึงใครบางคนได้เต็มที่ ได้จินตนาการ

ได้ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ก็ได้อมยิ้มหรือน้ำตาคลอหลายครั้ง

มันก็ดีไม่ใช่เหรอ..ที่ได้มีโลกของตัวเอง ฉันกล้าเอามาเล่าได้เลย

เพราะเชื่อว่าใครๆก็เป็นเหมือนกัน แต่ก็ยังถูกว่าอีกนั้นแหละ . . .

ว่าออกมาดูโลกความจริงซะบ้าง ...

เพียงอยากบอกว่า . . . เพราะอยู่กับโลกความจริงมามากเหมือนกัน

จนต้องสร้างโลกส่วนตัวให้ตัวเองไงล่ะ เพราะใครๆก็รู้โลกความจริงมันโหดร้าย . . .

หากเพียงการสร้างโลกส่วนตัวมันเลือกได้

แต่ความเหงามันไม่สามารถเลือกได้เลย ว่าเหงานั้นจะมาอยู่ข้างๆเราเมื่อไร

และจะเหงามากแค่ไหน และฉันคนหนึ่งที่บอกว่าเคยเหงากับคนอื่นๆ

แต่ตอนนี้ฉันชินแล้วจนไม่เหงาอีก ถึงอยู่คนเดียวก็ไม่เหงา

แต่ก็เคยลองหันมาดูข้างๆก็พบว่าความเหงาที่เคยเตะมันกระเด็น

มันไม่ได้ไปไหนเลย หากยังเดินอยู่ข้างๆกันเสมอ จึงรู้ว่าเรามันเหงาอยู่ตลอดนี่นา

หากมันไม่มายืนตรงหน้าก็ปากเก่งไปว่าไม่เหงา แต่หากวันนี้ก็ต้องยอมรับจนได้ว่าความเหงามันร่วมทาง

เพราะเด๋วนี้เหงาจับใจ ก็เลยต้องใช้ประโยชน์จากความเหงาให้คุ้ม

เพราะอยากมาเดินร่วมทางกันนี่นา

แค่อยากบอกว่า . . . บางเหงาก็ไม่ได้เดียวดาย. . . หากคิดว่าเราหรือใครอีกคนก็เหงา

เพราะเรา เหมือนที่เราเหงาเพระเขา นี้สำหรับคนเหงาที่ไม่เดียวดาย

แต่สำหรับคนเหงา ที่เดียวดาย . . . การอยู่กับตัวเอง ตัวคนเดียว

คนอื่นมองว่าเป็นเรื่องน่ากลัว เพราะมันเหงามาก

แต่หากมองดูตัวเองแล้วยิ้มซะว่าเราก็เข้มแข็ง เก่งนี่หว่า ทำได้ในสิ่งที่บางคนทำไม่ได้ . . .

เหงาไปเถอะ เพราะมันจะทำให้เรารู้สึกเข้าใจความรุ้สึกได้ดีมากขึ้นนะ . . .

และไม่ใช่ว่าความเหงาจะทำให้มีแค่เพียงความเศร้า

(คงเพราะความเหงาเวลาฟังมันดูเศร้าๆสีเทาๆ)

แต่ก็ไม่ใช่ความเหงาจะทำให้ไม่รู้จัก ไม่เห็นความสุข หากเพียงเหงาแล้วคิดถึง มันก็สุขนะ

เพราะมันจะทำให้เห็นความทรงจำชัดเหลือเกิน ควาททรงจำที่อาจลืมเลือนไป

ความเหงาชอบช่วยฉุดมันขึ้นมาทุกที . . .

มนุษย์สีเทาหลายคนยิ้มต้อนรับความเหงาและยอมรับมัน

หากคิดว่าคุณเริ่มเห็นความเหงาเดินตามคุณมา ไม่จำเป็นเลยที่จะหนี

หากลองเดินข้างความเหงาสิ คุณๆอาจได้รู้จักตัวเองมากขึ้นก็ได้นะ . . .

เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้ได้ยินเสียง ตัวเอง มากกว่าจะเป็นเสียงคนอื่นที่ไม่ใช่เรามาบอกว่าเราเป็นใคร . . .

ซึ่งเราเป็นเรานะ ไม่ใช่เขา

พอแล้วล่ะมั่ง . . . คุณไม่ต้องแปลกใจหากอ่านบทความนี้แล้วจะรู้สึกเหงาตามบ้าง

เพราะคนเขียนพกความเหงามาเต็มกำมือ เพราะอยากเขียนบทความให้ได้เหมือนชื่อบทความ

เหอะๆ ถ้าเหงามากๆอย่างนี้ จะเอาความเหงามาช่วยเขียนบทควมต่อล่ะกัน . . ^^!

เหงามันดีตรงที่เงียบ . . .
แต่ก็เหงา . . .

 

เพลงดาบเดียวดาย